Lago di Landro en de Drei Zinnen.

We rijden ‘s morgens weg van caravanpark Sexten richting de Drei zinnen. We willen dichter bij deze joekels komen. De Drei Zinnen zijn drie kolossale bergtoppen/rotstorens vlak naast elkaar, de Cima Grande (2.999 m), Cima Occidentale (2.973 m) en Cima Piccola (2.857 m) en liggen in het meest rechter puntje van Zuid-Tirol. Het ligt in het Parco Naturale Tre Cime en is 1 van de bekendste wandelpunten van de Alpenregio. Drei Zinnen is zoals je misschien al kunt raden de Duitse naam en Tre Cime di Lavaredo is de Italiaanse naam van deze berg. De wandelingen rondom de Tre Cime starten vanaf Rifugio Auronzo. Deze berghut ligt op 2320 meter hoogte en ligt direct aan de zuidkant van de Tre Cime. Rifugio Auronzo is doorgaans open van begin juni t/m half oktober. Je kunt hier wat eten/drinken of zelfs overnachten (99 slaapplaatsen, dus reserveren is noodzakelijk). Er is maar 1 autoweg die naar Rifugio Auronzo gaat en dit is een tolweg. Bovenaan deze tolweg bevindt zich een ruime parkeerplaats, maar in het hoogseizoen kan deze alsnog snel vol raken. Vanaf dit jaar kun je reserveren in een tijdslot om je camper of auto daar te kunnen parkeren. Goedkoop is het zeker niet maar eenmaal boven is het uitzicht werkelijk prachtig en je hoeft ook geen lift meer te nemen. Hoger kom je niet met de auto of de camper. Wij hebben dus van tevoren gereserveerd en zorgen ervoor dat we op tijd boven zijn.

Langs deze route van het dal naar de pas ligt een prachtig meer, Lago di Landro. Lago di Landro wordt ook wel de Dürrensee genoemd en je kunt hier heerlijk zwemmen, omdat hij geen natuurlijke afvoer heeft en daardoor warmer is dan meren op vergelijkbare hoogte. Aan de noordelijke oever is een kiezelstrand. Het turkooisblauwe water kan gemakkelijk te voet worden omzeild. In het oosten omringd door de Dolomieten van Sesto en in het westen door het natuurpark Fanes-Sennes-Braies, is het panorama ook uniek. We parkeren de camper en lopen een klein stukje langs het wandelpad bij het meer. Wat een prachtige kleur water en wat een mooi wit zand. We hebben geen tijd om lang te wandelen maar we zijn blij dat we het gezien hebben.

We stappen de camper weer in en het weer betrekt.. oh nee.. er komt flink regen aan.. We rijden de pas op en als we bij de laatste slagbomen zijn moeten we toch even wachten omdat we iets te vroeg zijn.. je mag niet eerder omhoog rijden dan je gereserveerde tijd. Nu we toch een half uur over hebben kleden we ons om, lange broeken en truien aan en maken we de rugzakken vast klaar voor vertrek. Je reserveert de plek op de parkeerplaats voor 12u lang dus genoeg tijd maar wrs moeten we tussen de buien door lopen.. We worden gewenkt en we mogen eerder naar boven. De regendruppels vallen en we rijden door de wolken.. We hebben flink wat haarspeldbochten te nemen maar de camper doet het weer met gemak. Wat een luxe, wat zijn we weer blij met de sterke moter die erin zit. Hoe vaak we dat al tegen elkaar gezegd hebben! We komen aan op de parkeerplaats en ondanks regen en bewolking voel je hoe bijzonder dit is! Het lijkt wel even het einde van de wereld.. met een paar scherpe hoge rotsen op de achtergrond. We wachten even tot het droog wordt.. we hebben wrs een 2u durend -droog weer window-.

We stellen de wandelroute bij en gaan van Rifugio Auronzo naar Forcella Lavaredo wandelen. De afstand is zo’n 2.4 km en we zullen zo rond de 50 min lopen. We lopen in oostelijke richting over een breed pad en zijn helemaal in de wolken. We hebben dus geen uitzicht. We zien alleen het pad en elkaar. Het is heel bijzonder en Dex en Kiek vinden het prachtig. Alsof we alleen op de wereld zijn. Na een klein half uurtje komen we aan bij de eerste berghut genaamd Lavaredohutte. De wolken gaan langzaam omhoog en voor het eerst zien we de grote rotspartij waar we voortdurend langs hebben gelopen. Vanuit Lavaredohutte lopen we naar het viewpoint Forcella Lavaredo. Dit stukje is bergopwaarts en Kiek heeft vandaag wat moeite met het wandelen. Gisteren heeft ze 10km gelopen dus als er inspanning komt wil ze niet meer.. Ze herpakt zich en we komen aan bij Forcella Lavaredo, hier heb je één van de mooiste uitzichten op de Drei Zinnen. We gaan op de grond zitten en genieten! Wow! Zelfs zonder zon is het PRACHTIG!

We kunnen nog verder lopen naar de volgende hut, dat had ik graag gedaan.. maar Kiek wil niet meer.. en we geven echt niet zomaar op maar ik zie dat dit te zwaar gaat worden voor haar. Gisteren heeft ze 10km gelopen. Een rustdag ertussen is altijd beter.. laten we maar terug gaan. Ook voor het weer.. de lucht is al aan het veranderen. We lopen terug en zijn net op tijd weer bij de camper.. De regendruppels vallen op het dak.

Er zijn hier zoveel mooie wandelroutes te lopen dat ik hier wel een week had kunnen staan.. Maar helaas, de enige camping op deze berg ligt lager en is zo basic dat het fijn is voor volwassenen, en met bijv kleine kinderen want voor Dex en Kiek hun leeftijd is er verder niets.. en nu hebben ze niet veel nodig maar het voelt niet echt aantrekkelijk.. en van hieruit naar boven is al uren wandelen dus dan worden de routes nét te lang..

We vertrekken dus naar onze volgende camping; Sass Dlacia, de hoogst gelegen camping in de Dolomieten.

Lago di Landro.

Hiervandaan zie je al hoe mooi turkooizen het water is.

Altijd op een steen deze jongen..

Bink gaat lekker drinken.

In de regen komen we boven. Hier kun je goed zien hoe hoog het is.

Uitzicht vanaf de camper aan de andere kant.

We beginnen de wandeling vanaf de berghut Rifugio Auronzo en daar staat allereerst een dinosaurus.. Toch wel interessant..

We zien weinig..

We zien de berghut nog maar net..

En ineens komt daar toch wat uitzicht. De wolken gaan ongelofelijk snel.

De selfie.

We zitten er weer in..

Een kapelletje.

Wat een mooie wandelpaadjes tussen deze ruige natuur.

Even samen kijken.

Door richting de volgende hut.

Wat een grote losse stenen.

We krijgen het warmer, de wolken trekken weer meer terug en wij trekken de jas uit.

Ja ja! Eindelijk zien we deze joekels uit de wolken komen.

Even pauze..

En uiteraard.. Je houdt hem niet tegen..

En weer..

En nog een keer..

Kiek gaat ook..

Knap gedaan!

Als je dichtbij kijkt zie je zoveel moois :-)

Een klein roze puntje kind.

We beginnen aan de klim naar het uitzichtpunt.

De wolken gaan ook mee..

Dex vind het prachtig!

Ja hoor! We zijn er bijna! Kiek red het nét niet, Stefan draagt haar het laatste stukje.

We zijn er, viewpoint Forcella Lavaredo!

En wat voor een uitzichtpunt! Rechts achterin bij de punt omhoog zie je een hut liggen, daar wilden we eigenlijk naartoe maar het weer en Kiek haar benen laten ons besluiten het niet te doen.

Stefan loopt dichter naar de berg toe, hij wil ook even naar de grot kijken.

Uitzichtpunt aan de andere kant.

Een kleine grot.

Waar blijft de baas?

Wat loop jij het toch weer goed vriend!

Lekker kroelen tussendoor..

En we gaan weer terug.

Bink begint te blaffen en ja hoor.. een marmot, je ziet hem bij de pijl, bovenop de rots.

Even een lekkere KitKat, apfelstrudel en wat te drinken bij de Lavaredo hutte.

De wolken zijn even weg, nu hebben we beter uitzicht!

Laatste stukje terug.

Dex glijd uit en heeft wat last van z’n knie.. even balen..

En ja hoor. Hier is de Rifugio Auronzo weer. We zijn net op tijd voor de regen. We stappen droog in de camper en rijden naar de volgende camping Sass Dlacia.